Ze kwam voor de liefde, maar die gold alleen haar man, niet de stad. Toen Miriam Frosi (50) in 1999 vanuit het Italiaanse Gorgonzola naar Nederland verhuisde, kon Eindhoven haar maar matig bekoren. Maar in de loop der jaren werd Eindhoven steeds meer haar thuis. Als gemeenteraadslid van het CDA zet ze zich in voor een stad waar iedereen welkom is.

Metamorfose

Toen Miriam voor het eerst in Eindhoven was, vond ze de stad maar weinig inspirerend. ‘Ik kwam uit de omgeving van Milaan, een bruisende modestad én het economisch hart van Italië. Eindhoven was anders. Eerlijk gezegd vond ik de stad vooral saai en grijs. De winkels sloten vroeg, het centrum was ’s avonds leeg.’ Geen liefde op het eerste gezicht, maar Eindhoven veroverde toch een plekje in haar hart. ‘De metamorfose van Eindhoven is geweldig. We zijn van een industriestad veranderd in een creatieve hotspot. Kijk naar de Dutch Design Week, de festivals, de diversiteit. Tegenwoordig kun je gerechten uit de hele wereld proeven. De stad leeft veel meer dan vroeger.’

In het spoor van al deze ontwikkelingen is Eindhoven ook internationaler geworden en wordt er steeds meer Engels gesproken. Dat is een gemiste kans, vindt Miriam. Ze pleit ervoor dat werkgevers hun internationale werknemers actief stimuleren om Nederlands te leren. ‘Het helpt op de werkvloer, maar ook in het dagelijks leven. Taal opent deuren. Daarom is de rol van organisaties als STE Languages zo belangrijk. Zij helpen internationals om de moeilijke maar prachtige Nederlandse taal te leren. Dat helpt mensen om zich thuis te voelen. En wie zich welkom voelt, wil ook iets teruggeven.’

Gelijke kansen voor iedereen

Toch brengt groei ook uitdagingen met zich mee, zo erkent Miriam: ‘Brainport is booming, maar dat brengt uitdagingen met zich mee, zoals voldoende huizen, scholen en sportvoorzieningen. Op de arbeidsmarkt is er een groot tekort aan mensen in de zorg en het onderwijs, maar ook aan ingenieurs én praktisch geschoolden. Brainport is beroemd om zijn maakindustrie technologie en design, dus het is belangrijk dat we zorgen voor een goede match met het bedrijfsleven op alle niveaus.’ Volgens Miriam ligt daar een belangrijke taak voor overheid, onderwijs en werkgevers. ‘De uitdaging is om de economische groei van Brainport voelbaar te maken voor iedereen.’

Taal maakt verschil

Voor Miriam is taal het fundament van integratie. ‘Toen ik hier kwam wonen, sprak ik geen woord Nederlands. Er was nog geen Duolingo, geen Taalcafé, geen expatgroepen. Het eerste jaar sprak ik alleen Engels, tot ik in de supermarkt een oude vrouw tegenkwam die geen Engels kon. Dat was mijn omslagpunt: ik moest me aanpassen, niet zij.’ Miriam besloot een taalcursus te volgen en leende het geld van haar werkgever. ‘Dat was misschien wel mijn beste investering ooit. De taal leren vraagt tijd, maar uiteindelijk was de impact groot: ik kreeg beter contact met mijn buren, begreep grapjes en kon eindelijk zelf met de juf van mijn zoon praten. Taal gaf me vrijheid en zelfvertrouwen.’

Meertaligheid is een kracht

Dat roept een vraag op: kun je écht onderdeel worden van de samenleving als je de lokale taal niet spreekt? Miriam: ‘Zonder Nederlandse taal kun je hier ook gelukkig worden, maar dan blijf je in de Engelse bubbel. Ik gun iedereen de kans om daaruit te komen en te ervaren wat het betekent de taal te leren. Dat speelde ook een rol bij het project Connecting Cultures, dat ik heb opgestart om mensen uit verschillende werelden te verbinden. Onder het motto ‘buurten met buurten’ gaan mensen met elkaar in gesprek over diversiteit, samenleven en wat er nodig is om ervoor te zorgen dat Eindhoven een fijne stad blijft om te wonen. Het zijn open en eerlijke gesprekken tussen mensen met verschillende achtergronden, zonder ingewikkelde taal, maar gewoon over wat er leeft in de stad en in je wijk. Daarbij moedigen we mensen aan om Nederlands te leren, maar ook trots te blijven op hun moedertaal. Meertaligheid is een kracht, geen belemmering.’

Politiek begint op straat

In haar politieke werk probeert Miriam bruggen te slaan tussen inwoners en bestuur. ‘Politiek is voor mij geen carrière, maar een roeping. Ik ben dankbaar voor wat Eindhoven me heeft gebracht en wil graag iets teruggeven aan de maatschappij. Mijn kracht is mijn zichtbaarheid: ik ben veel buiten, tussen de mensen. De onderwerpen die onder de mensen en verenigingen leven, neem ik mee naar de gemeenteraad.’

Miriam ziet het als haar persoonlijke missie om de opkomst van internationals bij de volgende gemeenteraadsverkiezingen te verhogen. ‘In Eindhoven ligt dit nu rond de tien procent. Mijn doel is 25 procent. Daarom heb ik me ook sterk gemaakt voor een stempas die in het Nederlands én Engels is. Hetzelfde geldt voor wanneer mensen telefonisch contact opnemen. De gemeente Eindhoven kun je als inwoner bellen via het telefoonnummer 14040. Lange tijd kreeg je dan een Nederlandse stem te horen: “Spreek luid en duidelijk de gemeente waar je woont.” Dan haken mensen meteen af. Ik heb me ervoor ingezet om ook dat tweetalig te maken.’

Toekomstvisie

Stel: we zijn 25 jaar verder. Hoe ziet Eindhoven er dan uit? Waar hoopt Miriam op? ‘Eindhoven groeit, dat is een feit. Mijn droom is dat Eindhoven een stad blijft waar iedereen zich welkom voelt, ongeacht afkomst, religie of achtergrond. Dat gevoel van gemoedelijkheid moeten we vasthouden. Verder hoop ik dat we niet meer praten over ‘internationals’ en ‘Eindhovenaren’. Alleen over mensen die samen deze stad maken. Dat is pas echt verbinding.’

Na acht jaar in de gemeentefractie van het CDA wil ze ook daar iets nalaten. ‘Mijn erfenis binnen het CDA is een internationale lijst van gemeenteraadsleden. Afkomstig uit alle windstreken, maar verbonden in gedeelde waarden: solidariteit, meedoen en gedeelde verantwoordelijkheid. Ik wil een nieuwe generatie politici achterlaten die verder bouwen op mijn werk. En dat betekent: ervoor zorgen dat iedereen zich vertegenwoordigd en welkom voelt.’